μοδα αντικειμενα

Κοιτάχτηκαν με έκπληξη.
«Απίστευτο! Στο κέντρο της μεσαιωνικής πύλης. Στο πιο πο­λυσύχναστο μέρος, γεμάτο ξαπλωστρες. Πολύ τολμηρό. Όμως, κι έτσι να ‘ναι, δε μας βοηθάει και πολύ. Εκεί όλα τα επιπλα τιμες είναι πολλά. Τα περισσό­τερα είναι πια κρατικά ιδρύματα, τράπεζες, μουσεία και μαγα­ζιά. Τι να πρωτοψάξεις εκεί;» είπε  κουνώντας το κεφά­λι της.
«Έχουμε ένα ακόμα στοιχείο», έκανε μια τελευταία προσπά­θεια . «Το ποίημα λέει: “όταν σημάνει η ώρα”…»
Κοιτάχτηκαν για μερικά δευτερόλεπτα άφωνοι και ξαφνικά μίλησαν ταυτόχρονα σαν να προσπαθούσε ο ένας να προλάβει τον άλλο.
«Το τα επιπλα πατρα!»
«Συγκλονιστικό! Όλα αυτά τα χρόνια, τι λέω, τους αιώνες, έ­να μυστικό ήταν κρυμμένο στην καρδιά της πόλης. Κάτω από τη μύτη όλων, που το προσπερνούσαν αδιάφοροι. Ντόπιοι και του­ρίστες. Πρέπει να πάμε εκεί το συντομότερο», είπε με ένταση .
«Ναι, αλλά πώς θα μπούμε; Ο πύργος με το  ρο­λόι δεν είναι ανοιχτός. Μάλιστα σπάνια ανοίγει. Οι Αρχές φο­βούνται πιθανές φθορές στους μπουφεδες ή δεν ξέρω τι άλλο», τον προσγείωσε.

Κάποιο κτίσμα με σχετική ονομασία. Εξάλλου πολλά παλιά κτίρια εδώ διατηρούν τα ενδιαφέροντα ονόματα τους, ό­πως “τα τρία βιολιά”, “το χρυσό πέταλο”, “το ασημένιο λιοντάρι” “επιπλα κορινθος” και πάει λέγοντας. Όμως μετά σκέφτηκα πιο αφαιρετικά. Πράγματι ήταν πολεμικός πύργος. Είχε να κάνει με τη φωτιά. Ο Δαίμονας στο θρύλο  μας καθοδήγησε στο παλιό σπίτι. Ήταν ο αέρας. Μετά ήταν και η γη του. Για το νερό έπρεπε να ψάξω στο υγρό στοιχείο. Και το μόνο υγρό στοιχείο της παλιάς  φαίνεται ακόμα κι από εδώ», είπε  δείχνοντας μέσα από το παράθυρο τα φιδογυρίσματα του ποταμού.
Το κρύο είχε μειωθεί, οπότε ήταν ένα καλό βρά­δυ για νυχτερινή έξοδο. Συμφώνησε. Ήταν εξάλ­λου και μια καλή ευκαιρία να βρει λίγο χρόνο για κάποια τηλε­φωνήματα.
Όταν έφτασε στο δωμάτιο του , άναψε τσιγάρο και έπιασε το τηλέφωνο. Κάλεσε τον Άγγελο για τα επιπλα, στον οποίο είχε μέρες να μιλήσει. Η γραμμή ήταν κατειλημμένη. Θα ξανά προσπαθούσε αργότερα. Ίσως μετά το βράδυ.

Η επόμενη φράση στο σημειωματάριο λέει: “Όταν ο καναπες μετακινηθεί από το χώρο”. Θα πρέπει να αναφέρεται σε κάποιο καναπε του συνόλου. Αλλά τι είναι τα επιπλα τιμες ;»
«Πιστεύω ότι θα πρέπει να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα. Δε θα μου αρνηθείτε την ευχαρίστηση να σας καλέσω στο φτωχικό μου τραπέζι. Νομίζω ότι έχει τελειώσει με την προε­τοιμασία», πρότεινε.
Σε λίγο και οι τρεις κάθονταν στο στενό τραπέζι της κουζίνας, η οποία μύριζε έντονα από τα αρωματικά και τα καρυκεύματα. Το γεύμα περιείχε τα παραδοσιακά τοστ πατάτας και γενικά ήταν εντελώς άνοστο. Όμως η μπίρα που άνοιξε ή­ταν εξαιρετική και σε λίγο τρία μπουκάλια ήταν άδεια και το κέ­φι της παρέας είχε φουντώσει. Συζητούσαν για το συμβολισμό της αρχικής ιδέας.
«Τι λέτε; ποιους μπουφεδες ; Δεν καταλαβαίνω», διαμαρτυρήθηκε .
«Το σπίτι του Ανδρέα!» μετέφρασε.
«Ποιο σπίτι του Ανδρέα; Ο Ανδρέας είναι μυθικό πρόσωπο. Τι εννοείτε;»
«Υπάρχει ένα οίκημα στην Πλάκα που ονομάζεται εδώ και αιώνες “Το σπίτι του Ανδρέα”. Υποτίθεται ότι έμενε εκεί ο περί­φημος ήρωας της ιστορίας μου», εξήγησε η οικοδέσποινα.

Μια αλληλουχία κύκλων και μεανδρων, πάνω σε επάλληλους δίσκους, έμοιαζαν να μετράνε τα πάντα που είχαν σχέση με την επικοινωνια. Ο κεντρικός δακτύλιος έδειχνε τη θέση της πάνω στα τραπεζια σε σχέση με τον κόσμο. Ένας χρυσός ήλιος διέτρεχε το φωτεινό τμήμα ενός δίσκου την ημέρα και το μαύρο τμήμα τις ώρες της νύχτας. Μπορούσε κα­νείς να δει την ώρα της ανατολής και της δύσης του ηλίου, ανά­λογα με την εποχή. Φυσικά, έδειχνε την κανονική ώρα με ρω­μαϊκούς χαρακτήρες, καθώς και με γοτθικά γράμματα την πα­ραδοσιακή ώρα  σε εικοσιτετράωρη βάση. Ένα α­σημένιο φεγγάρι διέτρεχε κι αυτό το ωρολογιακό στερέωμα. Με λίγη προσοχή μπορούσε κανείς να διακρίνει σε ποιο ζωδιακό κύ­κλο βρίσκονταν ο ήλιος, η γη και η σελήνη. Δίπλα στο τραπεζι υπήρχαν τέσσερις συνθεσεις: η κεντρικη, που κοιτιόταν σ’ έναν καθρέφτη, η δεξιά, που κρατούσε ένα πουγκί, ένα τεράστιο τουρμπάνι πάνω από τα άλλα αντικειμενα και το νέο μπαρ, και, τέλος, η αριστερή με το μαξιλάρι του  καναπε.

Κατόπιν χάθηκε στις αντηχήσεις του χώρου. Άκουσε τα βήματα του άντρα να απομακρύνονται. Μετά από λίγο τον μετέφεραν στο αυτοκίνητο. Η διαδρομή προς την αρχικη έγινε σύμφωνα με τα σχέδιο , παρότι δεν προέκυψε καμία διαφορά σχετική με τα επιπλα.
Το άφησαν σ’ ένα σημείο όπου είχε πιάτσα ταξί, αφού του α­φαίρεσαν τη μαύρη λωρίδα. Όταν βγήκε από το φορτηγό, πα­ρά τη συννεφιά που επικρατούσε, σχεδόν φωτίστηκε από το φως της μέρας. Προσπάθησε να δια­κρίνει τον αριθμό του αυτοκινήτου, αλλά εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει πινακίδα υπήρχε μόνο η μαύρη λαμαρίνα του αμαξώ­ματος. Το όχημα απομακρύνθηκε με ταχύτητα. Είχε προλάβει να δει το άδειο κάθισμα του συνοδηγού. Προφανώς ο βοηθός δεν είχε ταξιδέψει μαζί τους. Πήρε ένα ταξί για να γυρίσει στο γραφείο του, περισσότερο προβληματισμένος παρά ε­κνευρισμένος ή εξουθενωμένος από την απρόσμενη περιπέτεια. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα επιπλα που ήταν να δοθούν στον ιδιοκτήτη της έκθεσης δεν ήταν πουθενά κοντά εκεί. Η αρχικη ιδέα ήταν η σωστή.

Ας υποθέσουμε ότι θέλει να καθίσει σε μια κα­ρέκλα αρκετά αναπαυτική, λαμβάνοντας όμως υπόψη τις συνθήκες. Με φωνή ανθρώπου που φαίνεται να κάνει κουμάντο πρέπει να δώσεις κάποιες οδηγίες στους άλλους, οι οποίοι πρέπει να φύγουν προς την είσοδο του κτιρίου με τα επιπλα.
Κατάλαβε ότι αν μείνεις μόνος με καρδινάλιο, όπως πολύ σω­στά μπορείς να μαντέψεις δεν σου δίνει την ιδιότητα του κατόχου της αρχικης. Μια φω­νή που την ακούς λίγο απέναντι σου δεν σημαίνει τίποτα.
«Όπως ορθά κατάλαβες, είμαι καρδινάλιος. Ελπί­ζω αυτό να απαντά στην ερώτηση σου για τη μυστικοπάθεια μου. Υπάρχουν πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο που δεν μπορεί να τα δια­κινδυνεύσει κανείς, όση εμπιστοσύνη κι αν έχει στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι του. Αυτό ίσως αλλάξει αν αποδειχτεί ά­ξιος πλήρους εμπιστοσύνης και επικρατήσει ένα κλίμα αγαστής συνεργασίας».
«Έχετε απέναντι σας ένα άτομο που πριν από λίγο έκανε τις διακοπές του στην πόλη σας και τώρα βρίσκεται, δεν ξέρω που, και σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να χαρα­κτηριστεί αξιοπρεπής. Και όλα αυτά γιατί;» Μερικοί καναπεδες δεν είναι θέμα για να αντιμετωπίζει κανείς τον άλλον κατ αυτόν τον τρόπο.

Το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς. Το πρώτο ερώτημα που τον απασχολούσε ήταν η ταυτότητα των κατασκευαστών. Δεν μπο­ρούσε να είναι σίγουρος, γιατί κανείς από τους υπαλλήλους στο χώρο υποδοχής δεν είχε μιλήσει ως τώρα. Όμως το εύκολο συμπέρασμα ήταν ότι επρόκειτο για τους ίδιους που σχεδίασαν το κρεβάτι, τα επιπλα στο σαλόνι και άλλαξαν το σχέδιο της πολυθρόνας, είτε αυτοί ήταν οι επιπλοποιοί είτε οποιοιδήποτε άλλοι. Όποιοι κι αν ήταν, ήξεραν λεπτομερώς τις κινήσεις του, πιθανότατα τον πα­ρακολουθούσαν. Ήταν επίσης προφανές ότι δεν ήθελαν απλώς να βελτιώσουν το σχέδιο, πράγμα που θα μπορούσαν να κά­νουν πολύ εύκολα εδώ και ώρα. Εκτός κι αν υπολόγιζαν κάτι διαφορετικό. Προσπάθησε να δει τις εξωτερικές σελίδες των σχεδίων, για να βγά­λει κάποιο συμπέρασμα για το πού το πήγαιναν. Όμως η θεϊκή φω­νή της μεγάλης ντίβας κάλυπτε οποιοδήποτε άλλη σκέψη. Άρχισε να σκέφτεται αν είχε πιθανότητες αντιγραφής όταν θα έβλεπε κάτι.  Τα επιπλα που είχε ήδη δει δεν ήταν βέβαιο ότι είχαν τον ίδιο σχεδιαστή άρα δεν μπορούσε βγάλει από αυτά κανένα συμπέρασμα.

Όταν έπεσε το σκοτάδι κάτω από το ασημένιο φως ενός μισοφέγ­γαρου, η αρχαία πόλη έμοιαζε πιο ζωντανή και από την Νέα Υόρκη. Επιπλα κάθε μορφής υπήρχαν παντού δημιουργώντας μια περίεργη διακοσμητική ατμόσφαιρα.
Ξαφνικά ένα φως φάνηκε, μετά κι άλλο, κι άλλο, στην πάλαι ποτέ κεντρική οδό. Σε δυο λεπτά τα φώτα είχαν πληθύνει τόσο, που το μά­τι δεν μπορούσε να τα μετρήσει. Κάτω από τις φωτοσκιάσεις των δαυ­λών, η πομπή των συμμετεχόντων είχε ξεκινήσει προς τις δύο όρθιες κο­λόνες του αρχαίου ναού. Ένας μακρόσυρτος ήχος σαν ψαλμός άρχι­σε να βγαίνει από τα χείλη των προπορευομένων. Επικεφαλής στην πομπή ή­ταν ένας μικροκαμωμένος τύπος μέσα σε λευκό χιτώνα. Με κρεμασμένα τα σύμβολα του τάγματος και του αξιώματος του στα επιπλα, περπατούσε αργά προς τον ανοιχτό χώρο. Τα φώτα πλήθαιναν, καθώς κι άλλοι τύποι άναβαν τα διακοσμητικά φώτα τους βγαίνοντας από τα επιπλωμένα σπίτια ή τους στενούς παράδρομους για να συναντήσουν την πομπή. Λί­γο πίσω από το μέγα αρχηγό, ενας κρατούσε ένα μαύρο τραπεζακι στρωμένο με λινό πανί, που έφερε τα πέντε συμβολικά στοιχεία, τις πέντε βάσεις για το τάγμα: νερό, φωτιά, αλάτι, ξύλο και γυαλί. Η πομπή σταμάτησε μπροστά στους αρχαίους στύλους που αναπαριστούσαν τον Κρόνο και τον Δία, τους βασικούς κίονες στήριξης του σύμπαντος.

Δέκα δεκαπέντε περιπτώσεις που είχε μέχρι τώρα ξεχωρίζουν δεν είναι ούτε τόσο παλιά ούτε τόσο πολύτιμα επιπλα. Υπήρχουν καρυδί βιτρινες με περίτεχνα σκαλίσματα, άλλες ογκώδεις με ξύλινες επενδύσεις, άλλες με κρύσταλλα στις πόρτες τους ή με λουριά και αγκράφες στην πρό­σοψη κι άλλοι με αξιόλογες εικονογραφήσεις. Κανένας όμως από αυτούς τους όμορφους κύβους, που ίσως να θάμπωναν το μάτι ενός αδα­ούς, δε θα μπορούσε να μοσχοπουληθεί σε κάποιο μεγάλο ψάρι. Προ­φανώς, οι εκτιμητές τέχνης δεν ήταν και τόσο απελπισμένοι όσο φανταζόταν, κρύβοντας επιμελώς τα πιο αξιόλογα κομμάτια τους.
Ο εκπρόσωπος του συνεταιρισμού έφτασε μετά από αρκετή ώρα με το μέτρο. Ήπιαν και οι δύο σιωπηλά. Αισθανόταν  καλύτερα και αποφάσισε να κάνει μια τελευταία εξερεύνηση σε κάποια ψηλά ράφια της βιβλιοθήκης που είχε προσπεράσει. Ανέβηκε με προσοχή τη σκά­λα. Μπροστά του βρισκόταν μια σειρά επιπλα μινιατούρες με μια χάρτινη πινακίδα . Κάποιος δωρητής πιθανόν. Τα περισσότερα από αυτά ήταν τεχνικού περιεχομένου, αλλά και διακοσμητικά και εφαρμοσμένων τεχνών.

Τώρα πώς έγινε, κάποιος που όλοι τον ήξεραν σαν αντιπρόσωπο γερμανικών επιχειρήσεων να καταφέρει να γίνει έμπιστος των Γάλλων, αυτό δείχνει ακόμα μία φορά πόσο καλά παίζει το παιχνίδι των δωροδοκιών, των ανταλλαγμάτων και των εκβιασμών. Ήξερε να φυλάγει τα νώτα του και να βγαίνει στο λάδι. Άλλωστε, η πόλη περισσότερο από κάθε φόρα έβριθε από κατασκόπους, τυχοδιώκτες, από κάθε είδους καιροσκόπους και αετονύχηδες, δοσίλογους και παλιόμουτρα! Φαντάσου μια πόλη με εργοστάσια όπου κυκλοφορούν σχεδόν τρεις φορές περισσότερα επιπλα απ οπουδήποτε αλλού! ξένα από τα πιο εξωτικά μέρη του κόσμου, μια πολύχρωμη πανσπερμία από αντικειμενα δρόμοι με , νομίζαμε πως είχαμε καρναβαλια! Και πότε άλλοτε είχαν δει οι ντόπιοι επιπλα της μοδας!
Δεν άλλαξαν πολλά πράματα, επιφανειακά τουλαχιστον. Για ένα φεγγάρι με άφησε στην ησυχία μου, είχε και πολλή δουλειά, είχαν αναθέσει σ’ αυτόν και σε κάποιους άλλους, όπως σου είπα, την επιπλωση της στρατιές, κι αυτό ήταν μεγάλο πράμα. Και με πολλά λεφτά.